Το τέλος της αθωότητας !!! Αναμνήσεις απο το 2ήμερο ενός ηχητικού μύθου ! part 2


Την δεύτερη μέρα βρέθηκα απο νωρίς στο ίδιο σημείο. Ο κόσμος ήταν περισσότερος και η ζέστη (καλή ώρα όπως τώρα) το ίδιο αφόρητη.
Δεν θα ξεχάσω τα ''καντήλια'' που έριξα πληρώνοντας 600 δρχ. για μια χλιαρή μπύρα και ένα ζεστό νερό.
Με το πρώτο σκοτάδι βγήκαν οι Cure. Είδα όλη την συναυλία φορώντας μαύρα γυαλιά ηλίου. Ήταν μια εμπειρία απο τις λίγες. Αυτό που θυμάμαι είναι μια μίξη απο χρώματα, καπνούς, Μουσική που αγαπούσα και όλα αυτά υπό...βροχή αφού κάθε λίγο μας κατάβρεχαν για να μην σκάσουμε.
Όλοι γύρω μου ηταν εκστασιασμένοι, όσο για μένα στο άκουσμα του ''One hundred years'' νομίζω ότι πέρασα σε άλλη διάσταση. Όταν τελείωσαν οι Cure, άναψα τσιγάρο και κοίταξα κάτω...Νερά παντού και αφροί απο το σαπούνι που είχαμε χρησιμοποιήσει οι περισσότεροι για να φτιάξουμε τα μαλλιά μας !!


Μετά απ΄όλο αυτό ένιωσα ότι δεν είχα όρεξη να δω την Nina Hagen όρθιος γι΄αυτό άραξα στις κερκίδες μαζί με τους υπόλοιπους της παρέας.
Άλλωστε έπρεπε να κρατήσουμε δυνάμεις για μετά. Κάποια στιγμή εκανε την εμφάνισή της η Nina Hagen.
Παρόλο που την σεβόμουν και γούσταρα τις απίστευτες φωνητικές της δυνατότητες έπαθα σοκ απο τα διαστημικό κιτς που μας ''σέρβιρε'' .
Σαν να έβλεπα τους Village People ενα πράμα. Όχι δεν μου άρεσε ,,,και απλά έκανα υπομονή να τελειώσει για να δω αυτό που περιμένα περισσότερο... τους Clash !!



Γύρω στη 1 το πρωί βγήκαν επιτέλους στην σκηνή και έγινε πυρηνική έκρηξη. Για μια ακόμη φορά ένα ρίγος με διαπέρασε για όσα έβλεπα και άκουγα και ένιωσα απίστευτα τυχερός για όλο αυτό που ζούσα.
Είπαν όλα τα αγαπημένα μας τραγούδια με τον Joe Strummer να παίζει σαν δαιμονισμένος και τον Paul Simonon πιο cool απο ποτέ να επιδίδονται σε ένα Μουσικό αντάρτικο που έσκασε σαν έκρηξη στο μυαλό μου. Κάποια στιγμή δεν ένιωθα τα πόδια μου ...ήταν σαν να πέταγα !!
Οι Clash έπαιξαν για 2 ώρες περίπου και ουσιαστικά αυτή ήταν και η τελευταία τους συναυλία.
Οι Clash τελείωσαν, αφού πρώτα τελείωσαν εμάς και μαζί τους έκλεισε κι ένα διήμερο που έμεινε χαραγμένο στην μνήμη μου ως ορόσημο μιας δεκαετίας που συνεχίζω να αγαπώ μαζί και να μισώ !!

Κι αυτό γιατί ίσως εκείνο το διήμερο σήμανε και το τέλος της αθωότητάς μας, έτσι όπως το αντιλαμβανόμασταν τότε. Ήμασταν ευτυχισμένοι και τυχέροι αλλά δεν το ξέραμε.....

Γιατί ζουσαμε και αναπνέαμε με την Μουσική που αγαπούσαμε !!!

Σε όλους όσοι ήταν εκεί και βίωσαν ό,τι κι εγώ ,,, απλά αφιερώνω το ''Eighties'' των Killing Joke. Στον Γιάννη που κάποια στιγμή ''έλιωσε'' κι αποκοιμήθηκε ξυπνώντας μετά σε άδειο στάδιο, στον Γιώργο που έπινε βότκες με τους Stranglers, στην Νάγια που με κράταγε για να μην πέσω, στην Νάνσι που ήταν εκεί,,αλλά δυστυχώς δεν είναι εδώ τώρα, στην Καίτη που ούρλιαζε σε όλη την διάρκεια της συναυλίας, στον Αντώνη που χτυπιόταν με σπασμένο πόδι στο γύψο, στην Τες που έβριζε τους σεκιουριτάδες και ήπιε μέχρι τελικης πτώσεως, στον Κώστα που είχε τρελαθεί με Stranglers και ήθελε και Damned, στον καπνό απο τις φωτιές και τα joints, στον αφρό απο τις μπύρες...Σε όλους τους πρωταγωνιστές αυτού του κολάζ αναμνήσεων και στιγμών !!


Όλοι εμείς ήμασταν και παραμένουμε μια φυλή με τους δικούς της κώδικες. Και σήμερα μετά απο τόσα χρόνια εξακολουθώ να νιώθω ασφάλεια επιστρέφοντας νοητά σε κείνη την εποχή ... τότε που άρχισαν όλα για μένα !!

Καλό καλοκαίρι !

Athanasios Karatzias