Translate

O Charlie Musselwhite στον Music Borders Radio



"Δεν ήξερα ότι προετοιμαζόμουν για καριέρα", λέει ο Charlie Musselwhite για τα νεανικά του χρόνια στο Μέμφις. "Θα είχα δώσει πολύ μεγαλύτερη προσοχή. Εγώ απλώς διασκέδαζα. Αυτό είναι όλο."

Σε μια καριέρα που μετρά έξι δεκαετίες, ο Charlie Musselwhite έχει κερδίσει 33 Blues Music Awards, έχει 13 υποψηφιότητες για Grammy με μία νίκη και έχει μπει στο Blues Hall of Fame του Blues Foundation. Ο τραγουδιστής / τραγουδοποιός, φυσαρμονικίστας και κιθαρίστας στην ηλικία των 75 ετών έχει συνεργαστεί με γίγαντες .

Τα credits του περιλαμβάνουν από τον Will Shade των Mississippi Jug Band,την Bonnie Raitt, τον Tom Waits, τούς Gov't Mule, Mickey Hart, George Thorogood ως τούς INXS. Ο χαρακτήρας του Dan Akroyd,Elwood Blues στην ταινία The Blues Brothers του 1980 βασίζεται στον Charlie και εμφανίστηκε στην ταινία The Blues Brothers του 2000.

Έχει περάσει τα νιάτα του στο Μέμφις με τους Furry Lewis, Will Shade και Gus Cannon. Στο Σικάγο, ενώ ήταν ακόμα έφηβος, έζησε στο υπόγειο του Delmark Records Store και συνεργάστηκε με τους Sonny Boy Williamson I, Little Walter, Shakey Horton, Carey Bell και τον Big John Wrencher.
Ως κάτοικος Σαν Φρανσίσκο έπαιξε στο Fillmore West του Bill Graham και συγκροτήματα με τους κιθαρίστες Harvey Mandel, Freddie Roulette, Luther Tucker, Louis Myers, Robben Ford, Fenton Robinson και Junior Watson. Έχει γράψει περισσότερα από 40 άλμπουμ για πολλές ετικέτες όπως οι Alligator, Vanguard, Blind Pig και τη δική του ετικέτα Henrietta που ονομάστηκε έτσι από τη σύζυγό του.

Έχει περιοδεύσει με τους Cyndi Lauper, Hot Tuna και τον Ben Harper. Φέτος, το  τραγούδι "No Mercy In This Land", ο τίτλος του δεύτερου δίσκου με τον Ben Harper που έγραψαν μαζί ανακηρύχτηκε Τραγούδι της Χρονιάς του 2018 στα 40α ετήσια βραβεία μουσικής Blues.
Σε πολλές συνεντεύξεις από το 1992 μέχρι σήμερα, ο Τσάρλι λέει ότι ήταν παλιότερος από τη βρωμιά, αλλά στον κόσμο του μπλουζ, φτάνει στο απόγειο του. Τι έχει μάθει και τι θα άλλαζε εάν μπορούσε να γυρίσει πίσω με όλα όσα ξέρει τώρα;
"Ω, είναι πολύ μεγάλη η λίστα. Δεν θα άλλαζα τίποτα (είπε με τραγουδιστή φωνή). Ποτέ δεν έχω παίξει στα σίγουρα,πάντα ρίσκαρα. Ίσως έπρεπε να είχα ρισκάρει λιγότερο, έκανα πολλά λάθη και έκανα πολλά πράγματα για τα οποία δεν είμαι περήφανος. Έχω αλλάξει πολλά πράγματα. Ένα πράγμα θα έκανα στα σίγουρα,θα σταματούσα να πίνω πολύ νωρίτερα. Το αλκοόλ ήταν διασκέδαση για λίγο, αλλά το αλκοόλ έχει έναν τρόπο να στρεβλώνει το μυαλό και οι σκέψεις και η πραγματικότητά δεν είναι πραγματικά. Έχει έναν τρόπο να αλλάζει την προοπτική και αυτό δεν είναι καθόλου καλό. "

Σταμάτησε να πίνει στα τέλη της δεκαετίας του 1980. "Έχασα πια το μέτρημα" είπε το 1997.Η σύζυγός του Henrietta ήταν εκεί κατά τη διάρκεια αυτού του αγώνα.



"Ήταν μια μεγάλη επιρροή επειδή δεν με πίεσε να σταματήσω να πίνω. Νομίζω ότι όταν κάποιος έχει πρόβλημα και τον πιέζεις με φράσεις τύπου, «Αν δεν σταματήσεις, φεύγω.» έτσι τον κάνεις να πίνει περισσότερο. Αφήσαμε ο ένας τον άλλον να είμαστε αυτοί που θέλουμε να είμαστε. 

Δεν προσπαθούμε να επιβάλουμε τίποτα ο ένας στον άλλο.
 Ήταν πάντα εκεί για μένα, και με ενημέρωνε. «Είσαι σκατά», αλλά δεν δημιουργούσε πίεση. Δεν μου έδινε τελεσίγραφο ή τίποτα. Όταν ήθελα βοήθεια, πραγματικά με βοηθούσε ».
Είκοσι δύο χρόνια αργότερα, έχει ακόμα έναν γερό γάμο.
"Κανένας μας δεν ήθελε να αλλάξει τον άλλο. Πολλά ζευγάρια επικεντρώνονται σ'αυτό και για κάποιο λόγο νιώθουν ότι πρέπει να αλλάξουν τον άλλο. «Δεν μου αρέσει αυτό. Μην το κάνεις αυτό. Κάνε αυτό!!!” Απλά να είσαι ο εαυτός σου. Σε αγαπώ όπως ακριβώς είσαι. Μην αλλάζετε τίποτα. Θα ήθελα (κρυφά) κάτι διαφορετικό, αλλά δεν θα το έλεγα ποτέ. Τα καλά μέρη αντισταθμίζουν κάθε αρνητικό, γι 'αυτό πηγαίνετε το έτσι»(γέλιο).

Ο Τσάρλι είναι μοναχοπαίδι με μια μαμά που αποχωρίστηκε τον πατέρα του όταν ο Τσάρλι ήταν τεσσάρων. Επισκεπτόταν τον πατέρα του στο νοσοκομείο δύο φορές το χρόνο.
"Ο μπαμπάς μου ήταν στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Όταν προσπαθούσα να τον ρωτήσω γι'αυτό, ένιωθε θυμωμένος. Και μια φορά είπε: «Δεν θέλω να μιλήσω γι 'αυτό». Αργότερα, η αδελφή μου βρήκε πολλά πράγματα που έκανε και ήταν αρκετά ηρωικά. Ήταν στο Πολεμικό Ναυτικό. Αυτός και κάποιος τύπος βγήκαν στην ξηρά τη νύχτα και σκότωσαν τούς εχθρούς. Αφαιρούσαν κανόνια που απειλούσαν το πλοίο τους. Και υποθέτω ότι είχε κάποιο τραύμα από όλα αυτά και γι'αυτό έπρεπε να πάει στο νοσοκομείο. "



Ως παιδί ο Τσάρλι άκουγε μουσική στο ραδιόφωνο, αλλά ποτέ δεν σκέφτηκε να γίνει μουσικός. Ο μπαμπάς του έπαιζε κιθάρα και φυσαρμόνικα, η μαμά και η γιαγιά του έπαιζαν λίγο πιάνο.
"Υπήρχαν πολλοί μουσικοί στην οικογένεια, αλλά κανένας από αυτούς δεν ήταν επαγγελματίας. Όσον αφορά τους επαγγελματίες, ένας θείος είχε μία one-man band. Τον ρώτησα: «Πού πήγατε για ποιον παίξατε;»
Είπε, «Λοιπόν, απλά ακολούθησα τον φυσαρμονικίστα που στεκόταν εκεί τη μέρα που πληρώνονταν όλοι κι έπαιζε για μερικά ψιλά».

Ο Τσάρλι βούτηξε σχεδόν στη μουσική. Ήταν παντού γύρω του στο Μέμφις, και την αγάπησε.
"Αυτοί οι τύποι ήταν εκεί. Υπήρχε ένας κιθαρίστας που ονομαζόταν Earl Bell που έπαιζε κάπως σαν τον Robert Johnson. Υπήρχε ο Gus Cannon και οι Cannon Jug Stompers και ο Cory Lewis, που έπαιζε  slide και ένα πλήθος άλλων, δεν τους θυμάμαι τώρα.
Τους συνάντησα όλους, αλλά μόλις συναντήσεις έναν,συναντάς και όλους τους υπόλοιπους, και ήταν πραγματικά υποστηρικτικοί για μένα,ήταν παίκτες,ήξερα ποιοι ήταν και ήξερα τη μουσική τους. Πήγαινα σπίτι τους και έμενα μαζί τους και τα πίναμε μαζί.
Ήταν φίλοι. Έπαιζαν, και ήταν ευτυχείς που μου έδειχναν ότι μπορούσαν. "
Όταν ο Elvis ηχογράφησε το "That’s All Right Now Mama", του Big Arthur Crudup ο Charlie ήταν 11 χρονών.
"Ο τρόπος που ο  Elvis ντυμένος και ο τρόπος που χτένιζε τα μαλλιά του και όλα αυτά - τα περισσότερα από τα παιδιά στο Μέμφις είχαμε αυτή την εμφάνιση, και μας κοίταζαν από πάνω ως κάτω και μας θεωρούσαν λευκά  σκουπίδια αλλά όταν έγινε διάσημος, δικαιωθήκαμε όλοι μας, ξέρετε.«Ναι, ο άνθρωπος, είναι cool. Είναι ένας από μας."Χα, χα, χα. Ήμασταν cool όλοι μας. Ο Jimmy Reed ήταν πολύ δημοφιλής σε όλους όσους ήξερα. Αλλά το πήγα πολύ παραπέρα.


Άρχισα να ψάχνω για παλιά 78s. Έμαθα όλα αυτά τα πράγματα, και προφανώς κι ο Elvis έκανε το ίδιο και αγαπούσε τα μπλουζ. 




Όταν ο Τσάρλυ μετακόμισε στο Σικάγο, έψαξε για δουλειά. Η σκέψη του να βγάλει τα προς το ζείν σαν bluesman δεν πέρασε ποτέ απ'το μυαλό του.
"Δεν ήξερα τίποτα για το Σικάγο. Δεν ήξερα καν ότι υπήρχε blues σκηνή. Μία φορά μου είχαν πει ότι όποιος ήταν διασκεδαστής ανεξάρτητα από το τι ήταν, ζούσε στη Νέα Υόρκη ή στο Χόλιγουντ. Και είχα όλες αυτές τις αφίσες που είχαν το Σικάγο και πάντα ένιωθα ότι ακριβώς εκεί γράφουν δίσκους. Μόλις πήγα εκεί, έψαξα δουλειά σ'εργοστάσιο γιατί άκουσα ότι υπήρχαν πολλά, και ήταν εύκολο να σε πάρουν, και πλήρωναν καλύτερα από ότι στο νότο, και όλα ήταν αλήθεια. Έτσι πήγα ακριβώς όπως έκαναν χιλιάδες άλλοι άνθρωποι. "
"Η πρώτη δουλειά που έπιασα ήταν σαν οδηγός σε εταιρεία απεντομώσεων. Οδήγησα το φορτηγό σε όλο το Σικάγο. Έμαθα όλη την πόλη και έβλεπα τις αφίσες και τις πινακίδες στα παράθυρα των μπαρ και ακόμα θυμάμαι να περνώ από το Pepper's Lounge στην οδό 43 και τα παράθυρα με το Muddy Waters και σκεφτόμουν: Ουάου!!!Δεν το πιστεύω!!!" Ήταν τόσο συναρπαστικό!!! Δεν μπορώ να σας πω πόσο!!!. Έτσι, το βράδυ πήγαινα σε αυτά τα μέρη και άραζα .

Από τότε που ήμουν στο Μέμφις, ήξερα ήδη να πίνω, οπότε ταίριαξα αμέσως. Και ήμουν μόνο 19, αλλά με άφηναν να μπαίνω. Έδειχνα μεγάλος για την ηλικία μου. Δεν μου ζήτησαν ταυτότητα ούτε τίποτα άλλο ποτέ. "

Στον κόσμο του Τσάρλι, η μουσική δεν χωρίζεται σε μπλουζ, ροκ και άλλα είδη.

 Πριν φύγει από το Memphis,αγόραζε δίσκους 78 στροφών από κάθε είδος που φαντάζεστε.
"Ήταν πάμφθηνοι τότε. Έτσι, ήταν πολύ εύκολο να αγοράσεις αυτά τα πράγματα. Κανείς δεν τους ήθελε, και τούς αγόραζα εγώ. Ήταν ενδιαφέρον. Υπήρχε μουσική Flamenco και σύγχρονη τζαζ. Υπήρχε μουσική από όλο τον κόσμο που είχε μέσα της feeling όπως είχε μόνο το μπλουζ: "Το μωρό μου με άφησε." (γελάκια) Μιλούσαν για τη ζωή,για τα σκαμπανεβάσματα της ζωής όπως ακριβώς τα μπλουζ. Το μωρό μου που με άφησε είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο. Έτσι, ανακάλυψα πολλή μουσική που δεν θα είχα ποτέ ακούσει, αν δεν έβρισκα αυτά τα παλιά 78άρια για τα οποία ήμουν πολύ περίεργος. Τους πήρα σπίτι και τους άκουσα και έλεγα, "Ω, αυτό είναι ενδιαφέρον."





Όταν ο Τσάρλυ μετακόμισε στο Σικάγο στα 19 του, έζησε αρχικά στη λευκή βόρεια πλευρά.
"Κάποιες φορές ο νότος ήταν λιγότερο διαχωρισμένος από τον βορρά. Όταν πήγα στο Σικάγο, είχα την εντύπωση ότι δεν υπήρχαν φυλετικοί διαχωρισμοί, ότι όλοι ζούσαν μαζί και ότι δεν υπήρχε καμία προκατάληψη, αλλά δεν ήταν καθόλου έτσι.

Υπήρχε η Νότια πλευρά που ήταν ως επί το πλείστον μαύρη και υπήρχε η Βόρεια Πλευρά που ήταν λευκή σε γενικές γραμμές. Υπήρχαν μαύρες γειτονιές στη Βόρεια πλευρά, αλλά ήταν πραγματικά διαχωρισμένες και υπήρχαν πολλές προκαταλήψεις. "

Για λίγο ο Τσάρλι ζούσε λίγα τετράγωνα μακριά από τον Jr. Wells στη νότια πλευρά. Ανακάλυψε ότι ταίριαζε καλύτερα με τους Αφροαμερικανούς εκεί από ότι με τους λευκούς στα βόρεια.
“Είναι αλήθεια. Όταν πρωτοήρθα στο Σικάγο, δεν ήξερα κανένα North Side, South Side, West Side. Κατέληξα στη Βόρεια Πλευρά αλλά οι λευκοί στη Βόρεια Πλευρά δεν καταλάβαιναν την προφορά μου ούτε εγώ μπορούσα να τούς καταλάβω. Υπήρχε κι άλλο ένα είδος προκατάληψης ενάντια στους νότιους λευκούς. Μας αποκαλούσαν Crackers, και μας φώναζαν ότι πρέπει να επιστρέψουμε από κει που ήρθαμε. Κυριολεκτικά όμως λέξη προς λέξη. "Ξαναγυρίστε εκεί από όπου ήρθατε". Το άκουγα συχνά αυτό κι έτσι όταν έμαθα περισσότερα για την πόλη, αμέσως μετακόμισα στη Νότια Πλευρά, όπου απλώς ταίριαξα γάντι. Όλοι με καταλάβαιναν τέλεια. Τα εστιατόρια ήταν κάτω από το σπίτι, και τα blues clubs ήταν σε όλη τη Νότια πλευρά, κι αυτό ήταν το ιδανικό μέρος για μένα.”

"Θυμάμαι σ'ένα εργοστάσιο όπου δούλευα, υπήρχε ένα συνδικάτο και είχαμε μια συνάντηση συνδικαλιστών. Έκανε ζέστη και είχαμε την πόρτα ανοιχτή και όταν βγήκαμε υπήρχαν μερικοί λευκοί που αναρωτιόντουσαν τι δουλειά είχα εκεί με αυτούς τους μαύρους. Θέλω να πω, έλεγα”Τι; Γ........!” Ήμουν πραγματικά έκπληκτος με το πόσο ρατσιστές ήταν,πραγματικά και σκεφτόμουν «Τελικά ο νότος δεν είναι τόσο κακός σε σχέση με αυτό που συμβαίνει εδώ».

"Δεν υπήρχε μεγάλη διαφορά στο νότο. Υπήρχε πολύ περισσότερο λιντσάρισμα σίγουρα στο νότο. Μπορεί να μην πηγαίναμε στα ίδια σχολεία.

  Ίσως να μην ζούσαμε στο ίδιο σπίτι, αλλά ακριβώς κάτω στο δρόμο ήταν μαύροι άνθρωποι που ήξερες και ίσως σε ήξεραν όλη τη ζωή σου και έπαιζαν κάτω στο ρυάκι και έξω στο δάσος και μεγάλωναν μαζί. Αυτό δεν συνέβαινε στο βορρά. "




Για λίγο καιρό, ο Τσάρλυ έζησε με τον Big Joe Williams ο οποίος είχε attitude.
"Ο μεγάλος Joe Williams πήγε να παίξει σ'ένα φεστιβάλ,οδήγησε επάνω στο χορτάρι και έφτασε εκεί που ήταν η σκηνή όπου και πάρκαρε εκεί.
Κάποιος που δούλευε εκεί πέρασε και του είπε: «Joe, μπορείς να ξεφορτώσεις τα πράγματα εδώ, αλλά θα πρέπει να πας μετά στην άλλη πλευρά όπου είναι ο χώρος στάθμευσης . Δεν μπορείς να αφήσεις το αυτοκίνητό σου εδώ.”
"Αυτό δεν έκατσε καθόλου καλά στον Joe. Εκεί θα έμενε. Έχει πολύ δρόμο να κάνει και το πόδι του τον πονάει πολύ. «Δεν πρόκειται να σταθμεύσω οπουδήποτε αλλού και τέλος. Δεν πειράζω κανέναν και τίποτα "και ο τύπος λέει:" Λοιπόν, Τζο, το αφεντικό του φεστιβάλ θα θυμώσει για τα καλά"και ο Joe λέει:" Τ αφεντικό ε;; Θα ήθελε μήπως το αφεντικό να έρθει και να κάνει την παράσταση του Big Joe;Το βλέπω ήδη στην εφημερίδα αύριο. Μεγάλος τίτλος.... Το μεγάλο αφεντικό κάνει την παράσταση του Big Joe.” Και απλά αρνήθηκε να μετακινήσει το αυτοκίνητό του. Όταν ήρθε η ώρα να παίξει, έπαιξε,πήρε τα χρήματά του κι έφυγε. Κι αυτό ήταν όλο."

Ο Τσάρλι ήταν ένας από τους μουσικούς που έπαιξαν με τον Big John, σ'ένα club της Βόρειας όχθης,το οποίο λέγεται ότι έκανε το λευκό κοινό να αποδεχτεί τα blues στα μέσα της δεκαετίας του '60. Δεν τον εκπλήσσει το πόσο γρήγορα πέρασε ο ήχος αυτός στο κοινό του Πανεπιστημίου του Σικάγο.

"Όχι, αυτή η μουσική είναι τόσο μεγάλη. Γιατί να μην αρέσει; Όταν παρουσιάζεται σωστά,αρέσει. Πολλοί άνθρωποι δεν άκουγαν ποτέ μπλουζ αλλά όταν έρχονται σ'επαφή με το πραγματικό μπλούζ χορεύοντας το,πίνοντας και διασκεδάζοντας μ'αυτό ,απλά δεν θα μπορούν να το αρνηθούν ».

Ένας από τους καλύτερους φίλους του Τσάρλι ήταν ο John Lee Hooker ο οποίος ήταν κουμπάρος στο γάμο του με την Henrietta. Ένας από τους μεγαλύτερους ήρωες του μπλουζ, ο John Lee θα συμμετείχε σε πολλά projects χωρίς κανείς να το περιμένει.

"Δεν του άρεσε να λέει όχι με κανέναν τρόπο και έτσι αν κάποιος τον ήθελε στο άλμπουμ του ο John Lee έλεγε« Ναι, οκ θα το κάνω ». Αλλά όταν ερχόταν η ώρα να το κάνει, ο John καθυστερούσε λέγοντας «Ναι οκ, αλλά δεν μπορώ να το κάνω σήμερα». Κάθε μέρα αυτό κι έτσι κατέληγε να μη γίνεται. Ο John συνέχισε να κωλυσιεργεί. Δεν θα πήγαινε στο στούντιο. Τελικά ένας τύπος λέει"Εντάξει, θα φέρω ένα μαγνητόφωνο", που τότε ήταν ένα μεγάλο κιβώτιο με δύο τροχούς πάνω του. «Θα το φέρω στο σπίτι σου» Και ο John Lee δεν μπορούσε να πει όχι. Ο τύπος χτυπά την πόρτα και κάποιος απαντά και λέει: "Λοιπόν, ο John είναι κάτω στην κρεβατοκάμαρά του και βλέπει τηλεόραση." Έτσι, μεταφέρει το μαγνητόφωνο κάτω στο υπνοδωμάτιο και ο John είναι στο κρεβάτι με τα σκούρα γυαλιά του και βλέπει μπάλα. Ο τύπος βάζει μπρος το μηχάνημα,βάζει τα ακουστικά στο κεφάλι του John Lee και κρατάει το μικρόφωνο στο στόμα του και περνά τα μέρη του. Πήρε την ηχογράφηση του, αλλά ο John ποτέ, ποτέ ποτέ δεν σηκώθηκε από το κρεβάτι του. Ο John απλά έμεινε να παρακολουθεί το παιχνίδι όλη την ώρα."



Εξαιτίας  του Hooker ο Τσάρλι συναντήθηκε για πρώτη φορά με τον τρεις φορές βραβευμένο με Grammy Ben Harper.
"Το να δουλεύεις με τον Τσάρλυ είναι σαν να έχεις μια blues υπερδύναμη", δήλωσε ο Harper στο Rolling Stone το 2018.

Ο Ben και ο Τσάρλι έγραψαν για πρώτη φορά το Get Up! το 2013. Κέρδισε ένα Grammy για το καλύτερο album Blues το 2014. Το 2018 έγραψαν το No Mercy in This Land με 10 τραγούδια που είναι προσωπικές ιστορίες. Το κύριο κομμάτι είναι η δολοφονία της μητέρας του Τσάρλι με το λυρικό "Ο πατέρας μας άφησε ολομόναχους εδώ κάτω  / Η φτωχή μητέρα μου βρίσκεται κάτω από μια πέτρα / Με πονεμένη καρδιά και τρεμάμενα χέρια / Δεν υπάρχει έλεος σε αυτή τη γη;"

«Όταν συνάντησα για πρώτη φορά τον Ben, άνοιγε για τον John Lee Hooker το '93 και ο John μου ζήτησε να έρθω να παίξω μαζί του εκείνο το βράδυ. Δεν έκανα τότε κάτι άλλο. Ο John Lee Hooker θα μπορούσε να μου τηλεφωνήσει και να μου πει (μιμούμενος το τραύλισμα του) "Έ-ε-ε-έλα και βοήθα αυτό τ'αγόρι εκεί έξω." (γελάκια) Έτσι,πήγαινα πάντα. Ήταν σαν να σε καλούν απ'τον Λευκό Οίκο. Απλά πας...

"Έτσι, συναντηθήκαμε, και όχι πολύ καιρό μετά, ο John Lee Hooker έκανε ένα άλμπουμ. Νομίζω ότι ονομάστηκε  Friends (Φίλοι) όπου κάθε κομμάτι ήταν με έναν διαφορετικό φίλο του και συμμετείχα με τον John σε ένα κομμάτι που ονομάζεται "Burn in Hell". Τότε λοιπόν ο Ben και εγώ κολλήσαμε πραγματικά και κάποιος είπε: Man, οι δύο σας ακούγεστε τόσο καλά μαζί, θα έπρεπε να γράψετε πιο πολλά πράγματα μαζί. "Συνεχίσαμε να μιλάμε γι 'αυτό. Ήμασταν τόσο απασχολημένοι τότε που δεν βρήκαμε χρόνο μέχρι τελικά που βρήκαμε, και ο Ben είχε την ιδέα να κάνει ένα μπλουζ άλμπουμ. Είχα ελεύθερο χρόνο και το κάναμε. Κέρδισε ένα Grammy, έτσι βγήκε κάτι από αυτό και ήμασταν στο δρόμο μαζί τρία χρόνια και ήμασταν έτοιμοι να μπούμε στο στούντιο και πάλι για το No Mercy in This Land που ήταν πολύ διαφορετικό αλλά χρονομετρημένο πραγματικά πάρα πολύ καλά και στην κατάλληλη ώρα.



Το επόμενο CD του Τσάρλι θα ονομάζεται Mississippi Son.

"Παίζω κιθάρα σε όλα τα κομμάτια. Ίσως παίζω και λίγη φυσαρμόνικα. Δεν είμαι σίγουρος. Δεν μπορώ να θυμηθώ αυτή τη στιγμή. Εγώ έγραψα στο Clarksdale του Μισισιπή, πέρασα φυσαρμόνικα σε πολλές από τις μελωδίες που έγραψα,σε μερικές από αυτές έχω ένα ντράμερ που ονομάζεται Quicksand,σε μερικές έχω ακουστικό μπάσο και όλα αυτά ηχογραφημένα περίπου τρία τετράγωνα από το σπίτι μου εδώ. "

Ο Charlie Musselwhite αγαπιέται και κι έχει αποδοχή από πολλούς διαφορετικούς μουσικούς κόσμους.

Μπορούμε να τον αποκαλούμε και επιζώντα."Ποτέ δεν κουβαλούσα όπλο. Είχα ένα πιστόλι, αλλά δεν μπορούσα να πάω πουθενά χωρίς να με σταματήσει η αστυνομία. Θυμάμαι όταν κουβαλούσα ένα σφυρί. Όταν περπατάς στο δρόμο με ένα σφυρί στο χέρι είναι πραγματικά ενδιαφέρον το πώς οι άνθρωποι φεύγουν από το δρόμο σου. Οι άνθρωποι απλά δεν τα βάζουν με έναν άντρα που κρατά ένα σφυρί ».




Eva Zevgoula