Translate

Woodstock Music & Art Fair .Τρεις μέρες μουσική και ειρήνη. H εισαγωγή στην ιστορία και οι θεωρίες συνωμοσίας.



Το Φεστιβάλ Γούντστοκ (Woodstock Festival) ή απλά Γούντστοκ (επισήμως: Woodstock Music & Art Fair) ήταν ένα μουσικό φεστιβάλ που προσέλκυσε ένα ακροατήριο άνω των 400.000 ατόμων και που ήταν προγραμματισμένο να διαρκέσει για τρεις ημέρες σε μία γαλακτοπαραγωγική φάρμα στη πολιτεία της Νέας Υόρκης, από τις 15 έως τις 17 Αυγούστου του 1969, αλλά τελικά κράτησε τέσσερις ημέρες, καθώς ολοκληρώθηκε στις 18 Αυγούστου.


Το φεστιβάλ έλαβε χώρα στη γαλακτοκομική φάρμα του Μαξ Γιασγκούρ στο Μπέθελ, το οποίο βρίσκεται 69 χλμ νοτιοδυτικά της κωμόπολης Γούντστοκ της Νέας Υόρκης. Κατά τη διάρκεια του μερικές φορές βροχερού σαββατοκύριακου, 32 καλλιτέχνες έπαιξαν στην ύπαιθρο μπροστά σ' ένα ακροατήριο περισσότερων από 400.000 ανθρώπων. Θεωρείται ευρέως ως μία σημαντική στιγμή στη μουσική ιστορία, καθώς και καθοριστικό σημείο για τη γενιά της αντικουλτούρα της δεκαετίας του 1960.

Το Rolling Stone το κατέγραψε ως μία από τις 50 στιγμές που άλλαξαν την ιστορία του rock and roll. Το γεγονός καταγράφτηκε στο βραβευμένο με Όσκαρ ντοκιμαντέρ Γούντστοκ (Woodstock, 1970), 

Η αρχική ιδέα ήταν καθαρά κερδοσκοπική και ίσως η μοναδική που δεν είχε μεγάλο σπόνσορα αλλά απλές χορηγίες. Τα περισσότερα χρήματα μπήκαν από τους 4 συνδιοργανωτές.
Το Μάρτιο του 1967 οι πάμπλουτοι επιχειρηματίες Τζον Ρόμπερτς και Τζόελ Ρόουζενμαν  δημοσίευσαν μια αγγελία στη «Wall Street Journal» αναζητώντας ιδέες για έξυπνες επενδύσεις. Μεταξύ άλλων ανταποκρίθηκαν ο μουσικός παραγωγός Μάικ Λανγκ και ο Αρτ Κόρνφελντ, στέλεχος της εταιρείας Capitol. Τους έπεισαν να τοποθετήσουν τα κεφάλαιά τους σε ένα μεγάλο Φεστιβάλ. Θα έδιναν 150.000 δολάρια και προσδοκούσαν κοινό 75.000 νέων. Με εισιτήριο 6 με 8 δολαρίων για κάθε ημέρα του φεστιβάλ τα κέρδη που υπολογίζονταν θα ήταν εξαιρετικά υψηλά.
Πριν από την έναρξη είχαν ήδη πουληθεί 186.000 εισιτήρια αλλά ο αριθμός όσων προσήλθαν ξεπέρασε κατά πολύ αυτό τον αριθμό.

Υπολογίζεται ότι περίπου ένα εκατομμύριο άνθρωποι προσπάθησαν να φτάσουν στην περιοχή αλλά δεν τα κατάφεραν εξαιτίας της κυκλοφοριακής συμφόρησης. Το μποτιλιάρισμα στους δρόμους δημιούργησε προβλήματα και στη ροή του προγράμματος καθώς κάποιοι καλλιτέχνες δεν κατάφεραν να φτάσουν στην ώρα τους.

 Ο 24χρονος Λανγκ, ο συνομήλικός του Ρόμπερτς ,ο Κόρνφελντ  αλλά και  ο Ρόουζενμαν, συνεταίροι της εταιρίας Γούντστοκ Βέντσερς, αποφάσισαν να διοργανώσουν το φεστιβάλ της ροκ στο μικρό χωριό Γουόλκιλ, με βασικό σλόγκαν "Τρεις μέρες μουσική και ειρήνη".

Στα μέσα Ιουλίου του 1969, συνεργεία γενειοφόρων νεαρών, με περίεργα ρούχα, μπαντάνες και τατουάζ, άρχισαν να διαμορφώνουν το χώρο για τη συναυλία, όταν οι συντηρητικοί αγρότες του Γουόλκιλ τρομοκρατημένοι κατέθεσαν αγωγή για την απαγόρευση της συναυλίας στο όνομα της διασάλευσης της "δημόσιας τάξης". Με βαριά καρδιά, οι οργανωτές αποφάσισαν να μετακινηθούν στο γειτονικό Γούντστοκ, όπου κατάφεραν να νοικιάσουν την τεράστια φάρμα κάποιου γαλακτοπαραγωγού ονόματι Μαξ Γιασγκούρ.

Οι επιφυλάξεις τού εβραϊκής καταγωγής κτηματία κάμφθηκαν από το γενναίο χρηματικό δέλεαρ των οργανωτών.
Αργότερα, ο ίδιος δήλωσε: "Έκανα μια συμφωνία με τον Μάικ Λανγκ. Αν κάτι πήγαινε στραβά, θα τον κούρευα με την ψιλή. Αλλά αν όλα τέλειωναν ήσυχα, θα άφηνα τα μαλλιά μου μακριά. Απ' ότι φαίνεται, ο Μάικ κέρδισε το στοίχημα, αλλά είμαι τόσο φαλακρός που αμφιβάλλω αν μπορέσω ποτέ να του ξεπληρώσω την οφειλή μου!".




Η αναγκαστική μετακίνηση του φεστιβάλ επιβάρυνε τον προϋπολογισμό του με 350.000 δολάρια. Χρειάστηκαν υπεράνθρωπες προσπάθειες των κατασκευαστικών συνεργείων για να ολοκληρωθούν οι προετοιμασίες στην ώρα τους. Καθώς έπεφτε ο ήλιος, το βράδυ της Πέμπτης 14 Αυγούστου, παραμονής του φεστιβάλ, οι σκαλωσιές ήταν ακόμα ημιτελείς, η εξέδρα μόλις είχε αρχίσει να φτιάχνεται, τα μεγάφωνα δεν είχαν φτάσει ακόμα και τα συνεργεία ετοιμάζονταν για μία εξοντωτική ολονυχτία. Στην περίμετρο του χώρου μπροστά από την εξέδρα στήθηκαν κέντρα πρώτων βοηθειών υπό την επίβλεψη των 18 γιατρών που είχαν μισθώσει οι οργανωτές, ενώ σε άλλα σημεία φτιάχτηκαν πρόχειρες καντίνες. Για την εξυπηρέτηση των θεατών, στήθηκαν εξακόσιες φορητές τουαλέτες (καταστράφηκαν από τις πρώτες ώρες του φεστιβάλ), πολλές δεξαμενές νερού (εξαιτίας των οποίων δημιουργήθηκαν μικρά έλη στο χώρο του φεστιβάλ, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν σαν λασπόλουτρα από τους χίπις), ενώ τα αποθέματα φαγητού εξαντλήθηκαν, επίσης, από τις πρώτες ώρες.



Καθώς η νύχτα απλωνόταν στο φωταγωγημένο Γούντστοκ, ένα εκπληκτικό θέαμα άρχισε να παρουσιάζεται στην εθνική οδό 17Β, που οδηγεί προς το Γούντστοκ. Οι πρώτοι επισκέπτες, που ήρθαν να πιάσουν από νωρίς θέσεις, έστησαν τη σκηνή ή το σλίπινγκ μπανγκ τους μπροστά στην εξέδρα, έγιναν πολλοί, ύστερα πιο πολλοί, ακόμα πιο πολλοί, για να εξελιχθούν σ' ένα εκπληκτικό, πολύχρωμο καραβάνι που κατέκλυσε την εθνική οδό και προκάλεσε ένα ανεκδιήγητο μποτιλιάρισμα. Ένα "καμπριολέ" Citroën 2CV με μωρό στο καροτσάκι τού πίσω καθίσματος, ένα χίπις "σκαραβαίος" με λουλούδια στους προφυλακτήρες, ένα παμπάλαιο φορτηγό με ψυχεδελικά σχέδια στο σασί και με την επιγραφή "Διεύθυνση Ναρκωτικών Νέας Υόρκης" στο παρμπρίζ, θεότρελες μοτοσικλέτες, αυτοκινητάκια των τεσσάρων ή των πέντε ατόμων να κουβαλάνε δέκα ή και δεκαπέντε άτομα, σκαρφαλωμένα στους προφυλακτήρες ή και στον "ουρανό" τους, αμέτρητοι χίπις με μακριά μαλλιά, κελεμπίες, δερμάτινα γιλέκα και χάντρες, ξυπόλητες κοπέλες με μακριά ινδικά φορέματα, κάθε λογής χαϊμαλιά και το σήμα της ειρήνης στο στήθος, άτομα με προβιές και περίεργα κοπέλα, αμερικανικές σημαίες ανάκατες με σημαίες των Βιετκόνγκ, πλανόδιοι πωλητές χοτ ντογκ, μπίρας, προφυλακτικών και LSD.



Στην τελευταία διασταύρωση πριν από το χώρο του φεστιβάλ, το ανεπανάληπτο αυτό καραβάνι άφηνε την εθνική οδό και κατευθυνόταν προς το Γούντστοκ μέσω ενός αγροτικού δρόμου, που είχε μετονομαστεί από τους οργανωτές σε "Οδό Ευτυχίας".


Ήδη, τη νύχτα της παραμονής, οι κατασκηνωτές είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν το πρώτο, εκτός προγράμματος "υπερθέαμα", καθώς πελώριοι γερανοί, ύψους 35 μέτρων, μετέφεραν εργάτες, ηχεία και προβολείς που κρέμονταν από το βίντσι και αιωρούνταν στο κενό πάνω από την κεντρική εξέδρα. Το πρωί της Παρασκευής οι κατασκηνωτές ξύπνησαν σε ένα αναπάντεχα αλλιώτικο τοπίο. Όχι μόνο γιατί περιβάλλονταν από κάθε λογής εντυπωσιακές κατασκευές -γεωδαιτικούς θόλους από πλαστικό, πολύχρωμες τέντες, κεκλιμένους πύργους, ξύλινες καλύβες καλυμμένες με ξερά φύλλα, ινδιάνικες σκηνές διακοσμημένες με κουρέλια, αιώρες και "σπίτια" πάνω στα δέντρα- αλλά κυρίως γιατί διαπίστωσαν ότι το χτεσινό "ποτάμι" της εθνικής οδού σχημάτιζε πλέον μία εκπληκτική λαοθάλασσα. Αρχικά, οι οργανωτές έβαλαν εισιτήριο  και τοποθέτησαν φράκτες περιμετρικά του χώρου, όμως, κάποιοι έκοψαν το συρματόπλεγμα και έμπαιναν ελεύθερα, προτρέποντας και άλλους να τους μιμηθούν, έτσι αφού οι οργανωτές έμαθαν και τον αριθμό των θεατών, έκοψαν τους φράκτες και σταμάτησαν να εκδίδουν εισιτήρια, ώστε να μη δημιουργηθούν συμπλοκές. Αργά το απόγευμα, τα μεγάφωνα προκάλεσαν θύελλα ενθουσιασμού στο πλήθος αναγγέλλοντας: "Είμαστε κιόλας 250.000 άνθρωποι, τι λέω, 500.000 άνθρωποι!".

  Από ασήμαντο χωριουδάκι, το Γούντστοκ έγινε, έστω για τρεις μέρες μόνο, η τρίτη σε πληθυσμό πόλη στην πολιτεία της Νέας Υόρκης.

Εκατοντάδες χιλιάδες άτομα παρέμειναν μποτιλιαρισμένα στο δρόμο, καθώς ήταν αδύνατο να προσεγγίσουν τον χώρο του φεστιβάλ.




Ποιοι ήταν εκεί.


Οι καλλιτέχνες που έλαβαν μέρος είναι οι: Richie Havens, Sweetwater, The Incredible String Band, Bert Sommer, Tim Hardin, Ravi Shankar, Melanie, Arlo Guthrie, Joan Baez, Quill, Keef Hartley Band, Country Joe McDonald, John Sebastian, Santana, Canned Heat, Mountain, Grateful Dead, Creedence Clearwater Revival, Janis Joplin and The Kozmic Blues Band, Sly & the Family Stone, The Who, Jefferson Airplane, Joe Cocker, Country Joe and the Fish, Τen Years After, The Band, Blood, Sweat & Tears, Johnny Winter & Edgar Winter, Crosby, Stills, Nash & Young, Neil Young, Paul Butterfield Blues Band, Sha-Na-Na.

Την τέταρτη μέρα του φεστιβάλ εμφανίστηκε και ο Jimmy Hendrix, τον οποίο οι περισσότεροι δεν είδαν, αφού είχαν φύγει από τη νύχτα της τρίτης μέρας, έχοντας την εντύπωση ότι το φεστιβάλ τελείωσε.

Ποιοι δεν ήταν εκεί.


Οι Beatles, οι Led Zeppelin, oι Doors και άλλοι μεγάλοι καλλιτέχνες, σπουδαία ονόματα της εποχής, είχαν καλεστεί, αλλά δεν πήγαν. Συγκεκριμένα, οι Beatles έδωσαν άκυρο επειδή ο John Lennon δεν είχε καταφέρει να τους συγκεντρώσει μιας και ήταν λίγο πριν την διάλυση τους αλλά και γιατί ο ίδιος ο John δεν μπορούσε να έρθει στην Αμερική μιας και είχε κηρυχθεί ανεπιθύμητος και δεν του επιτρέπονταν η είσοδο στην χώρα. Οι Led Zeppelin είχαν επιλέξει να τραγουδήσουν σε άλλο φεστιβάλ με καλύτερη πληρωμή, ενώ οι Doors δεν αποδέχθηκαν την πρόσκληση λόγω της γνωστής αντιπάθειας του Jim Morrison στις μεγάλες συναυλίες εξωτερικού χώρου, αλλά και οι Rolling Stones (ασχολούνταν με την παραγωγή του νέου τους άλμπουμ, Let It Bleed)
Τη συμμετοχή τους είχαν αρνηθεί επίσης οι Byrds και ο Bob Dylan, ο οποίος δεν συμφωνούσε με τις αρχές που πρέσβευε το κίνημα των χίπις, όσο και οι Jethro Tull, με τον Ian Anderson να δηλώνει ότι δεν θέλει να περάσει το Σαββατοκύριακο παίζοντας για «άπλυτους χίπηδες».

Ξεχωριστή μνεία αξίζει στην Joni Mitchell, η οποία ήταν από αυτούς που δεν περίμεναν να γίνει κάτι σπουδαίο και δεν πήγαν.
Στη διάρκεια όμως του φεστιβάλ, και παρακολουθώντας τις ανταποκρίσεις από την τηλεόραση, συγκλονίστηκε από τις εικόνες και έγραψε το γνωστό τραγούδι Woodstock που έγινε ο ύμνος του φεστιβάλ.

Στην Οσκαρική ταινία Woodstock 1970 υπήρχε στο συνοδευτικό soundtrack της ταινίας το τραγούδι Woodstock της Joni Mitchell, που έγινε μεγάλη επιτυχία για τους Crosby, Stills, Nash & Young , όπως επίσης και για τους Matthews Southern Comfort.

Η Mitchell λοιπόν παραβρέθηκε όχι σωματικά αλλά ψυχικά...





Πάνω από 400.000 χίπηδες υπολογίζεται ότι πήγαν τότε στο μικρό Μπέθελ, στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης, για να ακούσουν τους θρύλους της μουσικής, προσέλευση - ρεκόρ και μην αναμενόμενη. Ένας όμως βασικός λόγος που το Γούντστοκ "ακούστηκε" σε όλον τον κόσμο ήταν η ταινία: Ο σκηνοθέτης Michael Wadleigh, είχε την ιδέα να κινηματογραφήσει το Φεστιβάλ. Η ταινία αυτή, αποτύπωσε καταστάσεις ανεπανάληπτες, μοναδικές. Το αποτέλεσμα ήταν εκπληκτικό και επηρέασε τη νεολαία όλου του κόσμου.

Πώς έφτασε στην Ελλάδα το Woodstock.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η ταινία προβλήθηκε και στην Ελλάδα τον Νοέμβριο του 1970. Μάλιστα, ο σκηνοθέτης είχε έρθει στη χώρα μας για να πραγματοποιήσει σειρά ομιλιών, πάνω στο νόημα του κινηματογραφικού του έργου. Όμως αμέσως σχεδόν, το "Woodstock" απαγορεύτηκε από τη χούντα. Η προβολή του «επετράπη» αργότερα, αφού όμως οι χουντικοί αφαίρεσαν εικόνες που έκριναν ως επικίνδυνο για τη νεολαία. Το συνολικό υλικό που αφαιρέθηκε, είχε διάρκεια μίας ώρας και η λογοκρισία αυτή αλλοίωνε το ήθος και το ύφος του έργου. Παρόλα αυτά το φιλμ (και το φεστιβάλ) αποτέλεσε ένα από τα κύρια πρότυπα (αισθητικής και συμπεριφοράς) στη διαμόρφωση της ελληνικής νεολαίας της εποχής.

H επιχείρηση ανάπλασης

Ομάδα αρχαιολόγων ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 2018 μια επιχείρηση ανάπλασης των χώρων του θρυλικού φεστιβάλ, επιχειρώντας να αποκαλύψουν ίχνη της σελίδας αυτής της σύγχρονης μουσικής ιστορίας. Οι ειδικοί του Πανεπιστημίου Μπίνγκχαμτον θέλουν μεταξύ άλλων να διαπιστώσουν με τις ανασκαφές τους πώς ακριβώς ήταν στημένες οι μουσικές σκηνές του Γούντστοκ. Το φθινόπωρο του 2017 είχαν ήδη «ξεσκεπάσει» το σημείο όπου είχαν στήσει τους πάγκους τους οι πωλητές των σουβενίρ στο φεστιβάλ.

Τα έργα ανάδειξης του χώρου όπου έγινε το φεστιβάλ σχετίζονται για την  συμπλήρωση 50 ετών από τη διεξαγωγή του (1969 – 2019), διευκρίνισαν από την Αρχαιολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Μπίνγκχαμτον. Το 2017 η συγκεκριμένη έκταση 15 εκταρίων είχε ανακηρυχθεί στις ΗΠΑ πολιτιστικό μνημείο.


Ήταν απόλυτα φυσιολογικό να κυκλοφορήσουν διάφορες ιστορίες συνωμοσίας μετά από αυτό που έγινε στο Woodstock και κανείς δεν περίμενε.
Ήταν τόσο μεγάλη η απόγνωση, το σοκ και ο αιφνιδιασμός  της τότε κυβέρνησης στην Αμερικής αλλά και των χωρών που ήταν (και ακόμα είναι ) «δεμένες στο άρμα τους» που ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία να προσδώσουν στο φεστιβάλ «κουμμουνιστικό δάκτυλο», ή αν τους βόλευε ακόμα και εξωγήινο ομαδικό ψεκασμό.
Σας παραθέτω το δημοσίευμα του Γιάννη Αλεξίου στο Ogdoo.gr για να καταλάβετε.

Το μεγάλο μυστικό του Woodstock

Η αναβίωση του φεστιβάλ για τον εορτασμό των 50 χρόνων από το 1969, βάζει σε σκέψεις τον εμπνευστή του, Michael Lang.

Η ακύρωση του μεγαλύτερου μουσικού γεγονότος της χρονιάς, του Woodstock 50, καθώς οι αρχές της Νέας Υόρκης δεν παρέχουν τις σχετικές άδειες στους διοργανωτές για να ευοδωθεί η προσπάθειά τους, φέρνει στην επιφάνεια ένα επιμελώς κρυμμένο μυστικό. Η αναβίωση του μεγαλύτερου φεστιβάλ μουσικής που θα συνέπιπτε με τον εορτασμό των 50 χρόνων από το 1969, βάζει σε σκέψεις τον εμπνευστή του Γούντστοκ, Michael Lang και τους συνεργάτες του που «έτρεχαν» το φεστιβάλ.

Τι κρύβεται πίσω από όλη αυτή την ιστορία; Ο συντηρητισμός της Αμερικής και η ίδια ιστορία του Γούντστοκ; Γιατί οι διοργανωτές είχαν επιλέξει την περιοχή του Γούντστοκ το 1969 για να διεξαχθεί το Φεστιβάλ; Μια άγνωστη επαρχιακή πόλη σε απόσταση δύο έως τριών ωρών με το αυτοκίνητο από τη Νέα Υόρκη. Ήταν ένα τυχαίο μέρος που διευκόλυνε την παραγωγή καθώς συγκέντρωνε τις προϋποθέσεις να γίνει εκεί ή υπήρχε κάποιος συμβολισμός πίσω από το τοπωνύμιο;

Στο διαδίκτυο δεν υπάρχει πουθενά η πληροφορία γιατί επιλέχθηκε το Γούντστοκ, σε μια έντονα πολιτικοποιημένη περίοδο πολέμων, αμφισβήτησης, διαδηλώσεων, αγώνων για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα δικαιώματα των μαύρων ξεχωριστά. Yippies, Μαύροι Πάνθηρες, χίπηδες... Στα μάτια του αμερικανικού κράτους και των αρχών όλοι ήταν «κομμουνιστές», με την έννοια εχθροί της Αμερικής. Με το ίδιο μάτι έβλεπαν και την Janis Joplin που είχε δηλώσει την εποχή του Woodstock: «Δεν χρειαζόμαστε ηγέτη».

Ωστόσο ποτέ κανείς από τους εμπλεκόμενους με το Φεστιβάλ Woodstock δεν ρωτήθηκε σε κατοπινές συνεντεύξεις για την επιλογή του Γούντστοκ, μιας περιοχής που βρίσκεται κοντά στη Νέα Υόρκη, κάτι σαν προάστιό της, που έδωσε και το όνομά της στο Φεστιβάλ.

Ιστορικά λοιπόν αναφέρεται ότι στο Γούντστοκ το 1921 έγινε ένα συνέδριο όπου ενώθηκε το Κομμουνιστικό Εργατικό Κόμμα Αμερικής με το Κομμουνιστικό Κόμμα Αμερικής. Ουσιαστικά εκεί ιδρύθηκε το ΚΚ Αμερικής. Το αξιοπερίεργο είναι ότι σε καμία ιστορική αναφορά του Κομμουνιστικού Κόμματος Αμερικής στο διαδίκτυο δεν αναφέρεται ο τόπος ίδρυσης του, ούτε φυσικά στη Wikipedia. Εδώ πρέπει να βρίσκεται επιμελώς κρυμμένο ίσως το μεγάλο μυστικό του Γούντστοκ. Οι Αμερικανοί προφανώς δεν ήθελαν ποτέ να συνδέσουν τη διεξαγωγή του μεγαλύτερου μουσικού γεγονότος στην ιστορία με τον συμβολισμό της ίδρυσης του ΚΚΑ για ευνόητους λόγους.

Η περιοχή Γούντστοκ να σημειωθεί ότι βρίσκεται δίπλα από το Όλστερ που είναι η περιοχή των εκατομμυριούχων Αμερικανών. Μια πανάκριβη περιοχή, κάτι σαν το Hampstead του Λονδίνου, ή την Εκάλη των Αθηνών. Γεγονός που έχει το δικό του συμβολικό χαρακτήρα στην επιλογή της διεξαγωγής του Φεστιβάλ σε μια έντονα πολιτικοποιημένη περίοδο στην Αμερική. Να σημειωθεί ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα Αμερικής δεν είχε περισσότερα από 15.000 μέλη και στις προεδρικές εκλογές έπιανε ένα ποσοστό περίπου 0,08%.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι οι Αμερικάνοι μέχρι σήμερα πιστεύουν και υποστηρίζουν μέσα από τον Τύπο ότι το Φεστιβάλ Γούντστοκ οργανώθηκε από τη Σοβιετική Ένωση. Φυσικά το 1969 στη Σοβιετική Ένωση δεν υπήρχε ούτε ροκ, ούτε χίπηδες. Το Γούντστοκ ήταν μια «Συνωμοσία των Κομμουνιστών», όπως αναφέρει ο ρωσικός Τύπος για το τι υποστηρίζουν οι Αμερικανοί;

Αξίζει να αναφερθεί ότι ο Stanley Goldstein, ένας εκπρόσωπος των διοργανωτών, με μεγάλες διασυνδέσεις, ήταν φανατικός θαυμαστής της παρά-κομμουνιστικής ομάδας, που ονομάστηκε «Hogfarmers» («Πτηνοτρόφοι») και ζούσε στο Νέο Μεξικό, στο άλλο άκρο των Ηνωμένων Πολιτειών. Ζούσε να τα δει στο Woodstock. Κάτι που αναφέρεται στην αυτοβιογραφία του Lang.

Στην ταινία - ντοκιμαντέρ «Woodstock, Now and Then», που γυρίστηκε από τον διοργανωτή του ιστορικού φεστιβάλ Michael Lang και τον ιδιοκτήτη του Oscar Barbara Copple, αναφέρεται ότι το Φεστιβάλ Woodstock πραγματοποιήθηκε χάρη στον ταπεινό αγρότη Max Yasgur, ο οποίος ήταν ο μόνος που συμφώνησε να μισθώσει το αγρόκτημά του.

Οι κάτοικοι της περιοχής που είναι γνωστοί ως Katskils, φοβισμένοι από την εισβολή μισού εκατομμυρίου ανθρώπων, εξακολουθούν να υποστηρίζουν ότι το φεστιβάλ οργανώθηκε υπό την επήρεια της ΕΣΣΔ.

Η εκδοχή ότι το Woodstock ήταν συνωμοσία των κομμουνιστών είναι αρκετά συνηθισμένη στις ΗΠΑ, γι’ αυτό εφημερίδα της εποχής αναφέρει ότι «μια τέτοια ιδέα για την διεξαγωγή του φεστιβάλ, σε κάθε περίπτωση, ήταν ένα αντι-αμερικανικό γεγονός», όπως αναφέρει ο Αμερικανός πολιτικός James J. Deleni, μέλος του Democratic Party.

Τις αναμνήσεις του τριήμερου φεστιβάλ, δημοσίευσε ο Michael Lang στα απομνημονεύματά του, «The Path to Woodstock, το Final Look Back», στο οποίο απέρριψε και πάλι την ιδέα της συνωμοσίας από το εξωτερικό, όπου συνδέει το φαινόμενο του Γούντστοκ ως επιρροή της γέννησης του πράσινου κινήματος, την εμφάνιση μιας πιο ανοιχτής κοινωνίας και ακόμη και την εκλογή του πρώτου μαύρου προέδρου, Μπαράκ Ομπάμα.

Ο Michael Lang ήταν ο άνθρωπος που συνέλαβε και πραγματοποίησε την ιδέα του Woodstock, που την εποχή του Φεστιβάλ, το 1969, ήταν 24 χρονών. Ζούσε στο Μαϊάμι όταν εμφανίστηκε το κίνημα των χίπις στη δεκαετία του '60, το οποίο ξεκίνησε στο Haight Ashbury του Σαν Φρανσίσκο και στο East Village της Νέας Υόρκης. Ο Lang άνοιξε αμέσως τότε κατάστημα στο Μαϊάμι, το οποίο έγινε το επίκεντρο του τοπικού υπόγειου σιδηρόδρομου, όπου πωλούσε εφημερίδες, αφίσες, σωλήνες, καλειδοσκόπια και διάφορα άλλα είδη. «Δεν σκέφτηκα καν να οργανώσω τότε συναυλίες και φεστιβάλ», είχε αναφέρει αργότερα.

Συνέλαβε την ιδέα του φεστιβάλ ως την αναζήτηση μιας λογικής στάσης ανθρώπων που δεν ήταν βασισμένοι στην αρχή του ανταγωνισμού και συνειδητά προκατειλημμένοι. Το φεστιβάλ ήταν μέρος ενός εναλλακτικού τρόπου ζωής, ως κοινότητα, και αντανακλούσε την ιδέα της διάχυτης συμβίωσης, της αμοιβαίας βοήθειας των ανθρώπων.

Αρχικά ο Lang μαζί με φίλους του ανέλαβε την οργάνωση συναυλιών στο Μαϊάμι με ονόματα όπως οι Ravi Shankar, Steppenwolf, Grateful Dead. Κάποια στιγμή έφθασε στη διοργάνωση φεστιβάλ, το οποίο είχε προγραμματιστεί σε ένα από τα πάρκα της πόλης. Μόνο δύο εβδομάδες χρειάστηκε για την προετοιμασία του, με βάση τη διάρκεια της μίσθωσης του πάρκου. Μόλις τρεις ημέρες πριν από το φεστιβάλ, ανακοινώθηκε ένας κατάλογος πολύ γερών ονομάτων της εποχής: Jimi Hendrix, Mothers Of Invention, Blue Cheer, Chuck Berry, Blues Image, John Lee Hooker και Arthur Brown.

Μετά το φεστιβάλ αυτό, ο Michael Lang μετακόμισε στο Woodstock, μια πόλη δίπλα στα καναδικά σύνορα, ενοικιάζοντας έναν άνετο αχυρώνα εκεί για στέγαση. Στην κοντινή Νέα Υόρκη συναντήθηκε με έναν εξειδικευμένο παραγωγό, τον Artie Kornfeld, συνομήλικό του, ο οποίος πέταξε μια λογική ιδέα για το φεστιβάλ Woodstock. Αυτή ήταν η αρχή.

Το φεστιβάλ σχεδιάστηκε από τους εκπροσώπους των λεγόμενων hippie beau monde - καλλιτεχνών και σχεδιαστών που εγκαταστάθηκαν στην πόλη Woodstock (Ulster, Νέα Υόρκη, ΗΠΑ). Ο κύριος διοργανωτής του φεστιβάλ, ο Michael Lang, ο οποίος σήμερα είναι επιτυχημένος διευθυντής, εγκαταστάθηκε σε ένα αρκετά μοντέρνο σπίτι στο Woodstock.

Ο αγρότης Max Yasgur, που μίσθωσε το αγρόκτημά του για να διεξαχθεί το Φεστιβάλ Woodstock πέθανε στη Φλόριντα τέσσερα χρόνια αργότερα. Ήταν 53 ετών. (15 Δεκεμβρίου 1919 - 9 Φεβρουαρίου 1973)

Ο κριτικός κινηματογράφου Roger Ebert δήλωσε: «Δεν νομίζω ότι το Γούντστοκ θα συνέβαινε χωρίς Βιετνάμ». Και έδωσε ένα παράδειγμα: «Στην ταινία βλέπουμε ένα άτομο που εξυπηρετεί τις τουαλέτες, είναι ένας από τους γιους μου, ο άλλος ήταν στο Βιετνάμ κι εφοδίαζε ένα ελικόπτερο. Όταν παρακολουθώ αυτή την ταινία, έχω πάντα μια αίσθηση του τέλους. Ίσως μια όμορφη εποχή - αλλά το τέλος. Επειδή ο λαμπερός κόσμος των τραγουδιών, η αγάπη και τα λουλούδια, στα μάτια μου ήταν σπασμένα σε κομμάτια».

Και εδώ είναι η γνώμη της αστυνομίας για το φεστιβάλ. Ο σερίφης Louis Ratner αναφέρει: «Αυτή είναι η πιο ευχάριστη εταιρεία νέων ανθρώπων με τους οποίους έπρεπε ποτέ να ασχοληθώ». Ο αρχηγός της αστυνομίας της Καλιφόρνια, Joseph Kimble: «Δεν έχω δει ποτέ ένα τόσο μεγάλο πλήθος ανθρώπων σε τόσο μικρή έκταση που να συμπεριφέρεται τόσο ειρηνικά. Κατανοούσαμε ότι δεν υπάρχει καμία σχέση ανάμεσα στα καθαρά μάγουλα που ξυρίζονταν και την ηθική, όπως υπάρχει ανάμεσα στα μακριά μαλλιά και την ανηθικότητα».

Η αφορμή για την έρευνα αυτή ήταν η μαρτυρία γνωστού ανθρώπου της μουσικής στην Ελλάδα, ο οποίος με πληροφόρησε ότι παλιότερα στη διάρκεια προβολής ντοκιμαντέρ στην κρατική τηλεόραση υπήρξε μαρτυρία ότι «το Γούντστοκ διεξήχθη στην περιοχή αυτή γιατί εκεί ιδρύθηκε το Κομμουνιστικό Κόμμα Αμερικής…». Η περιοχή έδωσε και το όνομά της στο Φεστιβάλ…

Πηγή : Ogdoo.gr




Αυτό ήταν ένα μικρό εισαγωγικό για το τι συνέβη από τις  15 Αυγούστου μέχρι το πρωί της 18 Αυγούστου στο Woodstock της πολιτείας της Νέας Υόρκης.
Δεν ήθελα να σας κουράσω αν και θα έπρεπε να αναφερθούμε στο πως φτάσαμε στο Woodstock , ποιοι ήταν οι hippies και οι beat (beatnik) , αλλά θα το κάνουμε με την πρώτη ευκαιρία.

Κάθε μέρα από τις 15/8 μέχρι της 18/8 θα βγαίνει ένα αφιέρωμα στην ημέρα και τους καλλιτέχνες που ανέβηκαν στην σκηνή 50 χρόνια πριν.
Με φωτογραφίες , βίντεο και μαρτυρίες από την εποχή εκείνη, μιας γενιάς που προσπάθησε να αλλάξει τον κόσμο και για τέσσερις ημέρες το κατάφερε σε αυτά τα 2.400 στρεμμάτων του Max Yasgur.
Χωρίς πολυεθνικές, μόνο με ελάχιστους (απαραίτητους ) χορηγούς ,αρκετούς εθελοντές με μούσια, μπαντάνες, πολύχρωμα ρούχα, ποτισμένoυς με LSD και ότι άλλο ναρκωτικό κυκλοφορούσε ελεύθερα αλλά όχι ανεξέλεγκτα μέσα στο φεστιβάλ, μιας και όταν έβρισκαν επιτήδειους τους πέταγε έξω ο κόσμος  με προτροπή των διοργανωτών.

Αυτά που είπαν ο Joe CockerJanis Joplin,ο Pete Townshend αλλά και ένας (ίσως ο πρωτεργάτης της ιδέας) Michael Lang θα είναι ο επίλογος για το πρώτο από τα 5 δημοσιεύματα που θα ακολουθήσουν.
Στο τελευταίο που θα είναι και μια ιστορική αναδρομή τις μετεξελίξεις των hippies θα σας δώσω και τις πηγές μου μιας και το θέμα είναι τόσο μεγάλο και η έρευνα μου τόσο συμπαγής στο μυαλό μου που δεν θα μπορούσα να την καταθέσω σε λίγες γραμμές.

"Δύο χρόνια πριν από το Γούντστοκ, το μεγαλύτερο κοινό για το οποίο είχα παίξει, ήταν 300 άτομα σε ένα μπαρ. Ήταν πολύ δύσκολο να τραβήξεις την προσοχή ενός τόσο μεγάλου κοινού. Ακόμη και όταν έπαιξα το "With a Little Help From My Friends", που είχε επιτυχία ήλθε εκείνο το τεράστιο μαύρο σύννεφο και πλημμύρισε τα πάντα για ώρες." 
(Joe Cocker)

    "Υπήρχαν τελικά πάρα πολλοί από εμάς. Ως τότε πιστεύαμε ότι, ήμαστε μια μικρή ομάδα παράξενων." 
(Janis Joplin)

    "Όλοι αυτοί οι χίπις χόρευαν πιστεύοντας ότι, ο κόσμος πρόκειται να αλλάξει, κάποια ημέρα. Ως κυνικός Άγγλος που ήμουν, περιφερόμουν ανάμεσά τους, θέλοντας να φτύσω τους περισσότερους από αυτούς, κάνοντάς τους να συνειδητοποιήσουν ότι, τίποτε δεν άλλαξε και τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει. Αυτό που πίστευαν ότι, ήταν μια εναλλακτική κοινωνία στην ουσία ήταν ένα χωράφι με τρία μέτρα λάσπη, στολισμένο με LSD. Αν αυτός ήταν ο κόσμος που ήθελαν να ζήσουν, .... "
 (Pete Townshend, The Who).

«Ένα μήνυμα ελπίδας ότι, όταν οι άνθρωποι θέλουν, μπορούν να γεμίσουν έναν τεράστιο χώρο, δίχως να δημιουργηθεί το παραμικρό πρόβλημα, και να περάσουν ένα ειρηνικό τριήμερο παρέα με πολύ καλή μουσική και θετικό πνεύμα. Αυτό βασικά έχει απομείνει από το Γούντστοκ στο μυαλό μου. Μαζί, ασφαλώς, με τη σημειολογία που κουβαλά ακόμη από τις μέρες του '60 και τις προσδοκίες εκείνης της εποχής και εκείνης της γενιάς. Φυσικά καμιά από τις προσδοκίες αυτές δεν κατόρθωσε να πραγματοποιηθεί μέχρι σήμερα.
(Michael Lang)


Danny Abas