Translate

To Woodstock, οι hippies και γιατί είναι το φεστιβάλ ορόσημο.


Ας ξεκινήσουμε με λίγη ιστορία πρώτα...

Μεγάλη εντύπωση είχε κάνει το γεγονός πως από το φεστιβάλ έλειπαν τα μεγαλύτερα ονόματα της μουσικής: Jeff Beck group, Led Zeppelin αλλά και πολλοί από τους οποίους ενώ αρχικά είχαν συμφωνήσει να εμφανιστούν, άλλαξαν γνώμη και δεν πήγαν ποτέ!
Ο Jeff Beck διέλυσε το συγκρότημά του μόνο και μόνο για να μην πάει.....
Οι Doors γιατί ο Jimmy δεν ήθελε να να εμφανίζεται σε ανοιχτούς χώρους αλλά και επειδή θεώρησαν ότι θα ήταν μια κακή αντιγραφή του  Monterey Pop Festival, αλλά κατά δήλωση του Robby Krieger αργότερα το μετάνιωσαν.
Οι Led Zeppelin θεώρησαν ότι θα ήταν ένα ακόμα συγκρότημα στην σειρά και δεν το ήθελαν αυτό.
Οι  Byrds φοβήθηκαν ότι δεν θα πληρωθούν...
 Οι Chicago δεν τους έβγαινε το πρόγραμμα τους, οι Moody Blues δέχθηκαν αρχικά (ήταν και στην αρχική αφίσα) αλλά έκλεισαν μια μεγάλη συναυλία στο Παρίσι και τελικά έκαναν πίσω, ο Frank Zappa και οι the Mothers of Invention δεν δέχθηκαν γιατί είχε πολύ λάσπη....
Οι Mind Garage και οι Spirit δεν τους ενδιέφερε καθόλου γιατί θεώρησαν ότι δεν θα είναι, το φεστιβάλ, κάτι ιδιαίτερο, η Joni Mitchell τσακώθηκε με τον μάνατζερ της και δεν πήγε, παρότι το ήθελε, οι Procol Harum ήταν εξαντλημένοι από τις συναυλίες αλλά και ο Robin Trower  περίμενε τον γιο του να έρθει στην ζωή εκείνες τις ημερομηνίες και οι Iron Butterfly κόλλησαν στο αεροδρόμιο και δεν μπόρεσαν να έρθουν παρότι είχαν πει "ναι" από την αρχή. 




Οι καλλιτέχνες που συμμετείχαν αμείφθηκαν και μάλιστα αρκετά καλά για την εποχή εκείνη. Για παράδειγμα οι Who επέδειξαν αξιοπρόσεκτη μαχητικότητα και στο παζάρι. «Διπλασιάζετε την αμοιβή μας ή εξαφανιζόμαστε», είπαν. Η απειλή απέδωσε. Εισέπραξαν 12.500 δολάρια.
Κατά τα άλλα ο Jimi Hendrix εισέπραξε 18.000 δολάρια. Oι Blood, Sweat and Tears 15.000, η Joan Baez 10.000, όσα και οι Credence Clearwater Revival. H Janis Joplin και οι Jefferson Airplane έλαβαν από 7.500, ο Richie Havens 6.000 δολάρια. Οι Carlos Santana Band αρκέστηκαν στα 750 δολάρια.


Το Woodstock είναι πια παρελθόν και μπορεί να μην ήταν η πρώτη φορά που έγινε ένα τέτοιο φεστιβάλ, ήταν όμως ένα ουσιαστικό τέλος. Πολλά άλλαξαν οριστικά μετά από αυτό. Το φεστιβάλ του Altamont το Δεκέμβρη του ίδιου έτους είναι το τυπικό τέλος. Το Woodstock μπορεί να πέρασε στο παρελθόν, άφησε, όμως, πολλά που πρέπει να θυμόμαστε και στο παρόν και στο μέλλον. Το κύριο και άμεσο μήνυμα του αναμφίβολα είναι η ειρήνη. Γιατί τι μπορεί να είναι πιο ειρηνικό από χιλιάδες νέους ανθρώπους που μαζεύονται για τρεις μέρες και ακούνε μουσική;

Το μισό εκατομμύριο κόσμου ,που δεν ήταν οι περισσότεροι hippies και μαζεύτηκαν εκεί, σίγουρα είχαν διαφορετικούς λόγους. Άλλοι γιατί έτσι επέβαλλε η τότε μόδα, άλλοι πιο συνειδητοποιημένοι επειδή πίστευαν ότι έτσι θα ανατρέψουν κοινωνικές και πολιτικές καταστάσεις. Άλλοι βρέθηκαν ακόμη και κατά τύχη. 
Οποίος κι αν ήταν ο λόγος για τον όποιο πήγαν στο Woodstock, το πλέον σπουδαίο είναι ότι εξέφρασαν τους λόγους τους με ένα κοινό τρόπο... τη μουσική.
Είναι γεγονός πως εκείνη η γενιά είχε σαν όραμα ένα διαφορετικό κόσμο. Όπως επίσης, είναι γεγονός ότι πολλοί από τους - τότε - οραματιστές είναι δημιουργοί του σημερινού μας κόσμου, ο οποίος πολύ απέχει από αυτόν που οραματίζονταν. Τι συνέβη; Απλώς απέτυχαν; Μήπως κατά βάθος ο σημερινός κόσμος ήταν αυτός που οραματίζονταν; Η' μήπως, τελικά ο κόσμος δεν μπορεί να αλλάξει όπως κυνικά είπε ο Pete Townshend;

Ένα τεράστιο πλήθος νέων ανθρώπων,αναμεμειγμένους με στρατιώτες με πολιτικά, ασφαλίτες, πράκτορες του FBI,βουδιστές,χριστιανούς,μουσουλμάνους,δεξιούς,αριστερούς και γενικά ετερόκλιτων σε κάποια επιμέρους ζητήματα αλλά με πολλά στοιχεία κοινά να τους ενώνουν.
Την πίστη στα ιδανικά της αγάπης, της ειρήνης και της ελευθερίας, την κουλτούρα της μη βίας, τον φυσικό τρόπο ζωής, το ελεύθερο σεξ, την ροκ μουσική.


Όλοι κι όλες ήταν εκεί και το κίνημα των χίπις, στο απόγειο του, την εποχή εκείνη. Η κουλτούρα των νέων της γενιάς του `60, κίνημα επαναστατικό, κίνημα αμφισβήτησης, που διαπέρασε τελικά ολόκληρη την mainstream κοινωνία αλλά και άφησε το αποτύπωμά της στην μουσική μόνο!

Το Woodstock δεν ήταν απλά ένα μουσικό φεστιβάλ. Ήταν μια μεγαλειώδης εκδήλωση, μια ολοκληρωμένη εναλλακτική πρόταση ζωής μιας ολόκληρης γενιάς. Όπως ήταν ο Μάης του `68 για την Δυτική Ευρώπη και η Άνοιξη της Πράγας για την Ανατολική Ευρώπη, κάτι ανάλογο ήταν και το Woodstock για τις ΗΠΑ.
Το κίνημα των hippies δεν κατάφερε να κάνει κάτι ουσιαστικό μιας και το καλοκαίρι της αγάπης τον προηγούμενο χρόνο πνίγηκε και από τότε δεν μπορούσαν να φανούν σαν ορατή απειλή για το κοινωνικό κατεστημένο.

Μέσα σε ένα τριήμερο, σ' ένα τριπλό σύνθημα «Τρεις μέρες αγάπης, ειρήνης και μουσικής», σε μια κοινοβιακού τύπου διαβίωση κάμπινγκ κάτω από τ' αστέρια, στον γυμνισμό και στο ελεύθερο σεξ, στα πολύχρωμα ρούχα κι υφάσματα, στην ανοχή των άλλων, των διαφορετικών και στην απουσία οποιασδήποτε βιαιοπραγίας, στις γεννήσεις, στο αλκοόλ, στα ναρκωτικά αλλά και στους θανάτους. Ναι, είναι αλήθεια. Το Woodstock αποτέλεσε το αποκορύφωμα της γενιάς και του κινήματος των χίπις, το αποκορύφωμα της κλασικής ροκ κουλτούρας, ίσως η τελευταία της φωτεινή επιγραφή. Μια πολύχρωμη λουλουδιαστή γενιά, που ήξερε να χαίρεται τον έρωτα, την φύση και τη μουσική, μια γενιά που αγωνιούσε, προβληματιζόταν κι αγωνιζόταν. Μια γενιά, που αμφισβητούσε κι ανέτρεπε, που έπαιρνε στα χέρια της το μέλλον, που άφηνε υποκρισίες και καθωσπρεπισμούς στην άκρη, που βίωνε τα πάντα φυσικά, άμεσα κι ανθρώπινα.

Ναι, είναι επίσης αλήθεια. Το κίνημα των χίπις δεν ήλθε απ' το πουθενά. Έχει τις ρίζες του σε φιλοσοφίες, θρησκείες και ιδεολογικά ρεύματα, που χάνονται στα βάθη των αιώνων. Από τους αρχαίους Έλληνες κυνικούς φιλοσόφους μέχρι τα θρησκευτικά ρεύματα δύσης και ανατολής έως και κάποιες ιδεολογίες των αρχών του 20ου αιώνα. Θρησκείες και ιδεολογίες που πρεσβεύουν την αγάπη, την ειρήνη, την ισότητα, που αμφισβητούν το κατεστημένο και την εξουσία, που καλούν σε επιστροφή στη φύση.



Ένα κίνημα με ένα πολύ σημαντικό ιδεολογικό και φιλοσοφικό υπόβαθρο. Ένα κίνημα αγάπης, ειρήνης, αδελφοσύνη, ισότητας κι ελευθερίας, που έρχεται να συνενώσει όλους τους ανθρώπους, να τους συμφιλιώσει με τις διαφορές τους, να τους φέρει κοντά στη φύση τους και στη φύση. Ένα κίνημα που έρχεται ν' αμφισβητήσει κάθε κατεστημένο, ν' αντισταθεί και ν' αντιταχθεί στην όποια εξουσία.

Κι η αντίσταση αυτή μονάχα με ειρηνικά μέσα, με την δύναμη της καρδιάς και των ανθρώπινων αισθημάτων, με την δύναμη του μυαλού και της πνευματικότητας, με την δύναμη της μουσικής - της κοινής γλώσσας όλων των ανθρώπων, της γλώσσας που μιλά σε κάθε καρδιά.

«Make love, not war», ήταν το βασικό σύνθημα του κινήματος των χίπις. Ένα σύνθημα που συμπύκνωσε όλη την φιλοσοφία, την κοσμοθεωρία και τον εναλλακτικό τρόπο ζωής αυτών των ανθρώπων κι αυτού του κινήματος.

Η φλόγα του κινήματος αυτού άναψε στις αρχές της δεκαετίας του `60 στις ΗΠΑ κι από κει πυροδότησε τις σπίθες του σ' ολόκληρο τον κόσμο. Άναψε μέσα απ' τις τελευταίες σπίθες του beat κινήματος, έφτασε στο απόγειό του με το φεστιβάλ του Woodstock κι έσβησε μέσα στην δεκαετία του `80, αφού πρώτα μπόλιασε με την δύναμη, την ζωντάνια και τις αρχές του ολόκληρη την παγκόσμια κοινωνία. Από τον τρόπο ζωής και δημιουργίας των ανθρώπων, μέχρι τον τρόπο του να αισθάνονται, να ερωτεύονται, να σκέφτονται, να μιλούν, να ντύνονται. Έβαλε τις βάσεις για όλα τα σύγχρονα κινήματα. Από το κίνημα ειρήνης και το οικολογικό κίνημα, μέχρι το φεμινιστικό και όλα τα κινήματα διεκδίκησης δικαιωμάτων.

Όμως αν κάτι δεν γίνει γρήγορα και έχει σαθρές βάσεις σύντομα "καπελώνεται".
Σύντομα χρησιμοποιείται από αυτούς που θέλουν να παραμείνουν τα πράγματα "ως έχουν" και αφού το στείψουν μετά το πετάνε σαν κάτι άσχημο που τελικά κατάφεραν να διαλύσουν.

Η "πλάκα" βέβαια είναι ότι το Woodstock δεν κατάφεραν ποτέ να το ξεριζώσουν από την ιστορία, ακόμα και 50 χρόνια μετά, πάρα τις προσπάθειες τους τόσα χρόνια το φεστιβάλ άντεξε στον χρόνο γιατί δεν έδωσαν δικαίωμα  αυτοί που το παρακολούθησαν.

Στο τετραήμερο καταγράφηκαν δυο θάνατοι (ένας από υπερβολική δόση ηρωίνης και ένα ατύχημα) και δυο γεννήσεις. Τα τελευταία 40 χρόνια, πραγματοποιήθηκαν δυο προσπάθειες αναβίωσης του πρωτοποριακού Φεστιβάλ, μια το 1994 και μια ακόμη το 1999. Αν και τα δυο φεστιβάλ μπορούν να χαρακτηριστούν επιτυχημένα από εισπρακτικής πλευράς, ουδεμία σχέση είχαν με το πρωταρχικό γεγονός.

Γιατί πρώτα από όλα το original ήταν (έγινε πιο σωστά) χωρίς εισιτήριο. No money.
 Παρότι οι καλλιτέχνες πληρώθηκαν,οι εργολάβοι του φαγητού έβγαλαν τα έξοδα τους,οι πιλότοι των ελικοπτέρων πληρώθηκαν όπως και οι εταιρίες που νοικιάστηκαν τα ηχητικά και τα φώτα, όπως και οι dealers του LSD και της μαριχουάνας (και ότι άλλο κυκλοφορούσε εκεί....και όχι ανεξέλεγκτα!)

Πενήντα χρόνια μετά, το γεγονός έχει αποκτήσει διαστάσεις θρύλου. Ο γκουρού της γκόντζο δημοσιογραφίας, Hunter Thompson, περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο το κλίμα που επικρατούσε εκείνη την περίοδο, στο μυθιστόρημά του, Φόβος και Παράνοια στο Λας Βέγκας. «Το Σαν Φρανσίσκο στα μέσα της δεκαετίας του '60 ήταν ένας πολύ ιδιαίτερος χώρος και χρόνος που άξιζε να συμμετέχει κανείς. 

Ίσως σήμαινε κάτι. Ίσως όχι. 

Όμως καμία εξήγηση, καμία επιλογή λέξεων, μουσικών ή αναμνήσεων δεν μπορεί να αγγίξει την αίσθηση της επίγνωσης ότι ήσουν εκεί, ζωντανός, σε αυτή τη γωνιά του κόσμου και του χρόνου. Υπήρχε τρέλα σε κάθε κατεύθυνση, ανά πάσα στιγμή. Μπορούσες να πετύχεις σπίθες παντού. Υπήρχε μια φανταστική καθολική αίσθηση πως ότι κάναμε ήταν σωστό, ότι κερδίζαμε. Και αυτό ήταν το κλειδί, η αίσθηση της αναπόφευκτης νίκης μας επί των δυνάμεων της Παράδοσης και του Κακού. Όχι με κάποιο κακό ή στρατιωτικό τρόπο. Δεν το χρειαζόμασταν. Η ενέργειά μας απλώς θα επικρατούσε. Είχαμε τη δυναμική. Είχαμε καβαλήσει ένα πανύψηλο κύμα. 

Τώρα, μετά από καιρό, μπορείς να πας σε έναν λόγο στο Las Vegas και να κοιτάξεις δυτικά και με τα κατάλληλα μάτια, μπορείς να δεις το σημείο που χτύπησε το κύμα και κύλησε πίσω.

Το φεστιβάλ Ειρήνης και Μουσικής, όπως είχε ονομαστεί, πρέσβευε ακριβώς αυτή την επανάσταση των hippies, που επεκτεινόταν πολύ πέραν της μουσικής, στα υψηλά ιδανικά της παγκόσμιας ειρήνης και της αγάπης. Δεν είναι υπερβολή να πει κανείς ότι είναι το Φεστιβάλ που άλλαξε τη ροκ μουσική όπως την ξέρουμε. Συγκαταλέγεται, άλλωστε, στη λίστα του Rolling Stone με τις 50 στιγμές που άλλαξαν την ιστορία του Rock and Roll.

Ε και;

Η ιστορία διδάσκει το μέλλον;
Μπορεί η ιστορία να επαναλαμβάνετε ως φάρσα, κατά τον Μαρξ, αλλά για όλους αυτούς που τελικά είδαν την επιθυμία τους και την θετική τους ενέργεια για το μέλλον αυτού του κόσμου να εξαντλείται σε σχεδόν τέσσερις ημέρες μουσικής,σεξ και ναρκωτικά, ίσως θα πρέπει να τους ρωτήσετε τι άλλαξε από τότε στις ζωές τους.
Μήπως χρειάζεται ένα σημαντικό γεγονός για να αλλάξεις της ζωής σου ,πρώτα από μέσα και μετά από έξω;
Μήπως η ιστορία των hippies έφυγε από το προσκήνιο γιατί έπρεπε να μεταλλαχθεί και να λειτουργεί...υπόγεια;


…maybe it’s the time of year. Yes, and maybe it’s the time of man.
And I don’t know who I am. But life is for learning.

...μπορεί να είναι η κατάλληλη στιγμή. Ναι και σίγουρα είναι η εποχή των ανθρώπων !
δεν ξέρω ποια είμαι ! άλλα η ζωή είναι για να μαθαίνεις.

Joni Mitchell (Woodstock) 1970


Τι είναι ο Hippy? Τι διαφορά έχει ο νέος hippy με τον παλιό hippy?
Μια φορά hippy πάντα hippy......
Αυτό είναι το σημείο που πρέπει να επικεντρωθούμε και να αναρωτηθούμε.
Νέες κατηγορίες hippy υπάρχουν.Web-hippies,cyber-hippies,zippies...έγιναν λίγο πολύ μόδα....
Θα ήταν καλύτερα να ξεκαθαρίσουμε τι σημαίνει είμαι hippy.
Κάποιοι λένε ότι hippy είναι ο τρόπος που ντύνομαι ( ρούχα,μαλλιά και συμπεριφορά) άλλοι λένε τα ναρκωτικά και το rock.
Το λεξικό ορίζει ότι hippy είναι αυτός που δεν αναγνωρίζει τα δεδομένα και τα κατεστημένα της κοινωνίας και ζει και σκέφτεται ελεύθερα άλλα και ζει όπως θέλει εκείνος έξω από το lifestyle της εποχής που ζει.

Είναι άραγε όλα αυτά αρκετά;

Εφόσον έχουμε δει και ακούσει πως το κίνημα των hippy φτιάχτηκε και κάτω από ποιες συνθήκες άνθισε μπορούμε να καταλάβουμε πως αυτό το κίνημα θα έπρεπε και τελικά απέκτησε ταυτότητα και φιλοσοφική υποδομή.

Ο Timothy Leary (The Politics of Ecstasy) το 1967 έλεγε πως όταν βλέπετε έναν hippy να περπατάει ξυπόλητος με αυτού του είδους το παράξενο ντύσιμο υπάρχουν χιλιάδες αόρατοι αδελφοί του που τον βοηθάνε και τον πλαισιώνουν.
Αυτοί είναι άνθρωποι που ζουν συντονισμένοι στην εσωτερική του οπτική και βγαίνουν σαν φιγούρες από Αμερικάνικη κωμωδία για τον Αμερικάνικο τρόπο ζωής.

Εγώ από την πλευρά μου νομίζω ότι hippy σημαίνει να αποδέχεσαι ότι η παγκόσμια αγάπη υπερβαίνει οποιαδήποτε κοινωνική,πολίτικη,ηθική,θρησκευτική.... ομάδα,κάστα,κοινωνική τάξη η ιδεολογία. Οποιοδήποτε ίδρυμα ,εταιρία η κυβέρνηση. Οποιαδήποτε αντιδικία μεταξύ κρατών,θρησκειών,κοινωνικών τάξεων.

Οι hippies ψάχνουν να αλλάξουν τον κόσμο και ζουν με αυτό τον τρόπο και γι αυτόν τον λόγο.

Μπορεί οι hippies των 60'ς να δημιουργήθηκαν από την ανάγκη για ειρήνη ελευθεριά και αγάπη άλλα έχει μεταλλαχθεί μέσω των δεκαετιών σε ένα κίνημα που περιέχει όλα αυτά και την έννοια της επανάστασης σε όλα τα επίπεδα.

Imagine no possesions, I wonder if you can, No need for greed or hunger
A brotherhood of man. Imagine all the people sharing all the world.

φαντάσου καμιά ιδιοκτησία,αναρωτιέμαι αν μπορείς,δεν θα υπάρχει ανάγκη για απληστία η πείνα
μια αδελφότητα ανθρώπων, φαντάσου όλοι οι άνθρωποι να μοιράζονται όλο τον κόσμο

John Lennon (Imagine)



Ένας hippy πρέπει να λύνει τις διάφορες του μόνο με ειρηνικό τρόπο, αυτό και μόνο είναι επαναστατικό !

Αγάπη σημαίνει για έναν hippy να αποδέχεσαι τον άλλον όπως είναι, με τα πιστεύω και τις αντιφάσεις του. Αυτός είναι ο πυρήνας της φιλοσοφίας των hippιes.

hippy σημαίνει να μην καταναλώνω για την ικανοποίηση του εγώ μου,αλλά να έχω μόνο όσα μου χρειάζονται.
Να έχω όσα χρειάζεται και να ασχολούμαι με την πνευματική μου ανάταση,την πνευματική μου μόρφωση.
Οι hippies δεν δεσμεύονται από την καταναλωτική μανία ούτε παρασύρονται από την αυτή.
Φιλοσοφικές έννοιες που πρέσβευε και κύρηττε ο Jack Kerouac στο βιβλίο The Dharma Bums το 1958 ένας από τους πρωτεργάτες του κινήματος των Beat και δυστυχώς αυτός που άνοιξε την κερκόπορτα των ναρκωτικών για να αλλοιωθεί τι κίνημα.

If you want to be free, be free, because there’s a million things to be.
Αν θες να είσαι ελεύθερος,απελευθερώσου γιατί υπάρχουν εκατομμύρια πράγματα να γίνεις

Cat Stevens



Η κοινωνία μας μας αφήνει 2 η 3 εβδομάδες τον χρόνο συνολικά για να βελτιώσουμε τον εαυτό μας. Όλο το υπόλοιπο είναι μια καθημερινότητα που δεν σε αφήνει να δεις παραπέρα ούτε να νιώσεις ελεύθερος. Αυτή η περιορισμένη χρονικά ελευθερία είναι η δύναμη του συστήματος να σε ελέγχει.

Ο Jim Morrison αγαπούσε την ιδέα της αντίστασης του χάους και των πράξεων που δεν έχουν έννοια λογικής προχωρώντας ένα βήμα παραπάνω....τον Μπακούνιν και της θεωρίας του χάους. Άλλα αυτή η παρατεταμένη και ανεξέλεγκτη ελευθερία μπορεί κάποια στιγμή να φέρει την απόλυτη ελευθερία κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες.

Δεν θα υπάρχουν πλούσιοι ούτε φτωχοί σε χρήμα άλλα μόνο σε διανόηση και σκέψη !

Αυτές είναι οι βασικές έννοιες που διέπουν τους hippies και όταν διαβάσετε ότι δεν τους ενδιαφέρει όπως γράφουν κάποιοι hippies στο διαδίκτυο να γίνουν όλοι hippies γιατί δεν θα είχαν λόγω να διαμαρτύρονται μετά, άλλα να επηρεάζουν τον κόσμο με τις ιδέες τους για αγάπη κατανόηση και ανοχή στον συνάνθρωπο, τότε να ξέρετε ότι κάποιοι άλλοι κρύβονται πίσω από αυτό

I took the road less traveled by, and that has made all the difference.
Πήρα τον δρόμο που ταξιδεύτηκε πιο λίγο,και αυτό έκανε την διαφορά.

Robert Frost


Πίσω στο Woodstock όμως που για τους διοργανωτές ήταν μια τεράστια οικονομική αποτυχία , που τους χρειάστηκαν 20 χρόνια και αρκετή τύχη για να το ξεπεράσουν.
Είχαν μπει δυο εκατομμύρια μέσα και είχαν 70 μηνύσεις να ανταπεξέλθουν.
Ευτυχώς το ντοκιμαντέρ για το γεγονός απέφερε πολλά κέρδη αλλά και πάλι είχαν χρέος 100.000 δολαρίων.

Το moto του Woodstock ήταν:
 There are a hell of a lot of us here. If we are going to make it, you had better remember that the guy next to you is your brother.”

Κανείς δεν το ξέχασε και το Woodstock πέτυχε.


Danny Abas